On natchniony i młody był, ich nie policzyłby nikt             e H7 e H7
On im dodawał pieśnią sil, śpiewał, że blisko już świt       C H7 C H7
Świec tysiące palili mu, znad głów unosił się dym             H7 e H7
Śpiewał, że czas, by runął mur, oni śpiewali wraz z nim   C H7 C H7 e


Wyrwij murom zęby krat       H7e
Zerwij kajdany, połam bat    H7 e
A mury runą, runą, runą       a e
I pogrzebią stary świat!        H7 e


Wkrótce na pamięć znali pieśń i sama melodia bez słów
Niosła ze sobą starą treść, dreszcze na wskroś serc i dusz
Śpiewali wiec, klaskali w rytm, jak wystrzał poklask ich brzmiał
I ciążył łańcuch, zwlekał świt, on wciąż śpiewał i grał

Wyrwij murom... 

Aż zobaczyli ilu ich, poczuli siłę i czas
I z pieśnią, że już blisko świt, szli ulicami miast
Zwalali pomniki i rwali bruk - Ten z nami! Ten przeciw nam!
Kto sam, ten nasz największy wróg! A śpiewak także był sam

Patrzył na równy tłumów marsz
Milczał wsłuchany w kroków huk
A mury rosły, rosły, rosły
Łańcuch kołysał się u nóg